The number of the beast

Το blog αυτό συμπλήρωσε 6 χρόνια ζωής και κάθε χρόνο το αντίστοιχο επετειακό post γίνεται και συντομότερο.

Ευχαριστώ πολύ αυτούς που περνούν ή περνούσαν από εδώ τακτικά ή άτακτα και εύχομαι καλή συνέχεια σε όλους μας. 

Και του χρόνου.

Εθισμένε...

Εγώ δεν είμαι εδώ για να σου πω τι να ψηφίσεις.

Είμαι εδώ για να σου πω τι να μην ψηφίσεις.

Να μην ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ.

Και να μην ψηφίσεις ΝΔ.

Γιατί έχεις και μια αξιοπρέπεια.

Τόσες φορές ως τώρα έκανες λάθος.

Δεν είναι κακό, όλοι κάνουμε. Ούτε είναι και καλό.

Καλό θα είναι αν αυτήν τη φορά θυμηθείς ότι δεν είσαι βλάκας.

Ό,τι και να ‘σαι.

Αν είσαι γέρος ή γριά, θυμήσου ότι σου έκοψαν τη σύνταξη για να πεθάνεις μέσα στην εξαθλίωση, σου έκοψαν τα δικά σου λεφτά, τα δουλεμένα σου λεφτά που στα είχαν κρατήσει να στα δώσουν στο τέλος, ήρθαν στο τέλος και σου είπαν ότι δεν τα έχουν, γιατί τα έφαγαν οι Άκηδες. Και στο είπαν τώρα, που ούτε να δουλέψεις πια μπορείς, ούτε να βγεις στο δρόμο να παλέψεις με τα ΜΑΤ. Λοιπόν αν ήσουν της παράταξης “ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά”, πάρε χαμπάρι ότι και το κόμμα σου δεξιά έγινε και ο λαός ξεχνά εύκολα. Κι αν ήσουν της άλλης της ολιγαρχικής, βγες στο δρόμο και κοίτα που οι λίγοι γίναν λιγότεροι και οι πολλοί φτωχοί.

Αν είσαι της γενιάς της πουλημένης, αυτής του Πολυτεχνείου και της κακής μεταπολίτευσης, φτύσε επιτέλους τον κωλογλείφτη που έχεις άκρη στην τοπική που θα σου βάλει τον ξάδερφό σου στην Ολυμπιακή, έτσι κι αλλιώς το δημόσιο πέθανε, το πέθαναν αυτοί οι γλείφτες που συντηρούσες 35 χρόνια με την ψήφο σου. Βγες απ’ τη λογική της χαμένης ψήφου, ρωτάς τι θα αλλάξει αν ψηφίσεις έναν μικρό, σου λέω δεν ξέρω, μα σε ρωτάω τι άλλαξε για καλό που ψηφίζεις τους μεγάλους, τώρα για μια φορά δοκίμασέ το κι αλλιώς να δούμε. Σώσε λιγάκι τα προσχήματα, όχι ότι η ιστορία δε θα σε κρίνει αλλιώς, αλλά μπορεί να νιώσεις εσύ καλύτερα.

Κι αν πάλι είσαι νεαρός, τότε ντροπή σου φίλε μου που αφήνεις τα πράσινα και τα μπλε παπαγαλάκια στη σχολή να σου κάνουν πλύση εγκεφάλου για να τραφείς με σημειώσεις, ξύπνα νωρίς να πας στο μάθημα να τις πάρεις μόνος σου. Αλλά πιο πολύ ντροπή σου να μη σε νοιάζει να ψαχτείς, ντροπή σου να ψηφίζεις αυτό που ψηφίζει ο μπαμπάς σου επειδή ποτέ δεν έφτασε το μυαλό σου πιο μακριά, γιατί αν κανείς δε φτάνει πιο μακριά απ’ τους προηγούμενους, τότε θα μείνουμε για πάντα στο μεσαίωνά μας. Ο μπαμπάς σου έκανε λάθος. Τόσα που σου έχει πει για την πολιτική; Όλα λάθος. Ο μπαμπάς σου κάνει λάθη. Ξύπνα.

Αυτήν την Κυριακή προσπαθήστε όλοι να αντισταθείτε στους κλέφτες στους οποίους είστε εθισμένοι. Όπως και να 'χει, έτσι που τα κάνατε, θα πεινάσετε. Τουλάχιστον ας πεινάσετε αξιοπρεπώς.

(Να μην τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι; Να τους βάζουμε. Θα ξαναμπούν μόνοι τους έτσι κι αλλιώς, κάτσε και θα δεις. Νομίζεις ότι δε θα βγει κυβέρνηση στις εκλογές; Χα. Χα. Πάλι θα στη φέρουν. Παρέα. Χα.)

Πώς η ιστορία γίνεται...;

Ωραίοι τύποι οι αρχαίοι: αφού καβατζώθηκαν μ’ ένα σωρό σκλάβους να τους κάνουν τις δουλειές κι αφού εξαφάνισαν τις γυναίκες από την καθημερινότητα, εφηύραν για τους εαυτούς τους τη δημοκρατία.

Αλλά δεν τους σιχαίνομαι γι’ αυτό, αυτό το βρίσκω κατά κάποιο τρόπο διασκεδαστικό.

Τους σιχαίνομαι βασικά για δύο λόγους, συγγενικούς μεταξύ τους.

Πρώτον, γιατί μου θυμίζουν όλους εκείνους που σιχαίνομαι σήμερα: εκείνους τους ελληνόπληκτους που δεν-κοιτάν-τα-χάλια-τους αλλά άμα κανείς μιλήσει άσχημα για την Ελλάδα θυμούνται το αστείο του Χάρρυ Κλυνν με τα βατόμουρα και τη χοληστερίνη, εκείνους που ψευτοκαμαρώνουν διαδίδοντας κάτι για τα αρχαία ελληνικά και τους υπολογιστές του μέλλοντος το οποίο ούτε μπορούν να κατανοήσουν ούτε έχουν ιδέα πόσο ρεζιλευτικά άσχετο είναι, εκείνους που πιστεύουν ότι όντως τα ελληνικά δεν έγιναν επίσημη γλώσσα της Αμερικής για μία χαμένη ψήφο σε μια κάποια ψηφοφορία, εκείνους που το μόνο που γνωρίζουν για τον Κίσινγκερ είναι (ο περίφημος πια αστικός μύθος) ότι είπε πως είμαστε δυσκολοκυβέρνητοι και πρέπει να μας πλήξουν τις πολιτιστικές μας ρίζες, και εκείνους που στέλνουν e-mail για όλα αυτά τα παραπάνω για να ξυπνήσουν τους υπόλοιπους, λιγότερο ελληνόπληκτους, Έλληνες.

Απ’ την άλλη, βέβαια, οι ξένοι είναι ανιστόρητοι οι περισσότεροι, αλλά τι μας νοιάζει εμάς τι πιστεύουν οι ξένοι, γιατί μας νοιάζει τόσο πολύ τι λένε για μας, γιατί αφού είμαστε η αρχή και το τέλος του κόσμου έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη την έγκριση των άλλων, γιατί μας καίει κάθε φορά πόσο θέμα γίναμε στα ξένα ΜΜΕ και τι είπε τέλος πάντων αυτός ο Κίσινγκερ;

Ε και δεύτερον, σιχαίνομαι τους αρχαίους γιατί στο σχολείο μας είχαν πρήξει τα ούμπαλα με τον πολιτισμό τους, πράγμα που από μόνο του ήταν αποτρεπτικό έως και αποκρουστικό, πόσο μάλλον όταν συνειδητοποιεί κανείς μεγαλώνοντας ότι τα 10 περίπου χρόνια της ζωής μας που περάσαμε στη διαδρομή Περικλής-Ιουστινιανός-Κολοκοτρώνης και πάλι απ’ την αρχή θα μπορούσαμε να τα είχαμε περάσει μαθαίνοντας και άλλα πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας, που πήγαν χαμένα, γιατί έπρεπε ντε και καλά να εμπεδώσουμε τη βασιλική με τρούλο.

Movie Spotlight

Ένα καινούριο project ξεκινά, ένα blog για σκηνοθέτες, ένα post για κάθε σκηνοθέτη.

Κι όταν γι' αυτό ευθύνεται ο πιο υπέροχος άνθρωπος του κόσμου, που τυχαίνει να είναι φανατικός και ειδήμων του σινεμά, τότε σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι να το επισκέπτεσαι.

Καλοτάξιδο Movie Spotlight!

Περί ανεμελιάς και ελαφράδας

Ο Γιάννης Αγγελάκας βρήκε το χρόνο να απαντήσει στην πρόσφατη προκήρυξη του Πέτρου Κωστόπουλου και, εδώ που τα λέμε, ευτυχώς που κανα Αγγελάκας πού και πού βρίσκει τη διάθεση να ξοδέψει λίγο χρόνο για κάτι τέτοιο:

«Διαβάζοντας την επιστολή-απάντηση-απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ  έκανα μερικές σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας, μερικές στιγμές μάλιστα ένιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες, τις  έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που  υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας. 

Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται την τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο: “'ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…” 

Δε λέω, μπορεί και να 'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δε μετανιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα από τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στην παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας '80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες, δεξιούς-αριστερούς, στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης, του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι, χωρίς μνήμη, λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου. 

Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι: 

“Η ζωή είναι μεγάλη

κι αν την κάνεις καρναβάλι

θα 'ρθει η ώρα να χτυπήσεις

το ξερό σου (τ' αδειανό σου;) το κεφάλι.”»

Σκοπιές άσκοπες

Για το στρατό δε θέλω να γράφω πολλά γιατί το θεωρώ ανούσιο.

Θέλω μόνο να πω το εξής, για να το διαβάζω αργότερα και να μην το ξεχνάω:

ΕΙΝΑΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΑΝΟΥΣΙΟ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΟΤΕ.

Δίσεκτο έτος

Ευτυχισμένο το νέο έτος.

Κι αν είναι δύσκολο, δίσεκτο και δύσπεπτο, θα περάσει.

Χρόνια πολλά, με υγεία και αγάπη για όλους.

The end of the world as we know it

Τα 90's, ή τουλάχιστον τα πρώτα και αυθεντικότερα χρόνια της δεκαετίας αυτής, τα θυμάμαι κάπως αμυδρά, αφού τότε ακόμα ήμουν μικρός.

Για την Ελλάδα, ήταν μια εποχή απίστευτη.

Καθώς η μεταπολίτευση είχε πια βρει τα πατήματά της και η πολιτική ζωή της χώρας βίωνε με μια αφελή ασφάλεια τις γραφικότερες στιγμές της, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχε δημιουργηθεί μία ετερογενής αλλά τεραστίου μεγέθους μεσαία αστική τάξη, η οποία συγχώνευε χαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικών προελεύσεων.

Η χρονική συγκυρία ήταν τέτοια ώστε να συμπίπτει με το υψηλότερο σημείο της καμπύλης των κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων και ο συνδικαλισμός ήταν ακόμα αρκετά ισχυρός ώστε να παριστάνει τον καμπόσο.

Η ιδιωτική τηλεόραση είχε κάνει την εμφάνισή της, χωρίς κανείς να συνειδητοποιεί τότε ότι αυτή θα ήταν και η αρχή του τέλους, το πραγματικό "end of the world as we know it". Εντωμεταξύ, βούταγε τον κόσμο σε έναν καινούριο ωκεανό προτύπων, που μπερδευόταν με κατάλοιπα των 80's, καταλήγοντας σε παράξενες χημικές αντιδράσεις, όπως το μαλλί του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου, του Ιάσονα από το ΡΕΤΙΡΕ και όλων των ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΩΝ, τα κοκάλινα γυαλιά του Θάνου Ασκητή ή ολόκληρη η Σοφία Αλιμπέρτη, καθώς και μια ιδιαίτερα περίεργη στο σύνολό της αλλά και ιδιαίτερα παραγωγική μουσική σκηνή, που συνόψιζε το πνεύμα της εποχής: αλλαγή των καιρών, μπερδεμένα πρότυπα, αναγνωριστικό κολύμπι, ευτυχία της άγνοιας.

Από τότε έχουν αλλάξει τα πάντα.

Οι καιροί εκείνοι είναι τόσο κοντά (ιδιαίτερα για μας, που τότε μεγαλώναμε κι ακόμα δεν έχουμε μεγαλώσει) αλλά και τόσο μακριά ταυτόχρονα: ο Γαρδέλης μοιάζει να έχει ξεχάσει το χαμόγελό του στο 1990.

Την επόμενη φορά που θα πετύχεις ελληνικό trash στο ράδιο ή Ανδρέα στην tv με λαουτζίκο της Αθήνας από κάτω και θα νιώσεις μια νοσταλγία για την καλτ εκείνη εποχή, προσπάθησε να φέρεις στο μυαλό σου ότι από το καλτ μέχρι την Ολυμπιάδα μεσολαβεί μόνο ένας Σημίτης...

Quoting Owen Wilson

- Δεν μπορώ ποτέ να αποφασίσω αν το Παρίσι είναι πιο όμορφο τη μέρα ή τη νύχτα.

- Όχι, δεν μπορείς, δε θα μπορούσες να διαλέξεις κάποιο. Θα μπορούσα δηλαδή να σου δώσω ένα ατράνταχτο επιχείρημα για κάθε πλευρά. Ξέρεις, σκέφτομαι μερικές φορές... πώς θα καταφέρει ποτέ κανείς να βγάλει ένα βιβλίο ή έναν πίνακα ή μια συμφωνία ή ένα γλυπτό που να μπορεί να συναγωνιστεί μια μεγάλη πόλη...; Δεν μπορείς, γιατί... κοίτα γύρω σου· κάθε δρόμος, κάθε λεωφόρος, είναι μια δικιά της μορφή τέχνης. Και όταν σκεφτείς ότι σ' αυτό το βίαιο σύμπαν, το κρύο και παράλογο, υπάρχει το Παρίσι, αυτά τα φώτα... Έλα τώρα, στο Δία ή στον Ποσειδώνα δε συμβαίνει τίποτα. Αλλά από μια μακρινή απόσταση στο διάστημα μπορείς να δεις αυτά τα φώτα, αυτά τα καφέ, κόσμος να πίνει και να τραγουδά... Απ' όσο ξέρουμε, τέλος πάντων, το Παρίσι είναι το πιο φοβερό μέρος του σύμπαντος.

(Δεν ξέρω αν ξέρει ο Owen Wilson, αλλά ο Woody Allen, ο πιο διάσημος λάτρης τον μεγάλων πόλεων, ξέρει: πρώτον, τίποτα δεν μπορεί να συναγωνιστεί μια μεγάλη πόλη, και δεύτερον, φίλε μου, το Παρίσι είναι το πιο φοβερό μέρος του σύμπαντος.)

Τι θα γίνει φίλε μου με μας;